Przeczytałam wpis Steve’a Yegge o tym dlaczego ludzie się nie chcą pisać blogów. Bardzo mi się spodobał ten wpis. Steve podaje różne przyczyny dla których ludzie nie piszą blogów. Mnie najbardziej dotyczy niechęć do prezentowania swoich myśli na forum publicznym. Moja największa obawa to że nie mam nic ciekawego do powiedzenia, ponieważ w moim życiu za mało się dzieje. Coś musiałoby się radykalnie zmienić, żebym zaczęła mieć ciekawe rzeczy do powiedzenia.
Z drugiej strony często łapię się na tym że mam dużo przemyśleń, które uważam za ciekawe i warte opisania. Mimo to, rzadko robię wysiłek żeby te myśli jakoś wyciągnąć z siebie na zewnątrz i je sformułować, nawet jeśli nie od razu uda się to dobrze zrobić. Często jest tak, że wydaje mi się że coś wiem dla siebie, że coś jest oczywiste, a jak próbuję to sformułować to się okazuje że wcale takie oczywiste to nie jest, ani dla mnie ani już tym bardziej dla rozmówcy.
Jedna ze wskazowek którą znalazłam u Steve’a Yegge, to żeby pisać mając na myśli tylko jedną osobę jako adresata, bo i tak nie da się dogodzić wszystkim. Ja już to praktykuję od dłuższego czasu, rozpisując się w mailach do najbliższych mi osób. Dla nich nie jest najważniejsze żeby to co piszę było wyjątkowo ciekawe, ani perfekcyjne. Ważna jest obecność i kontakt.
Dla mnie blogowanie to taka nowoczesna forma kontaktu ze światem, bardzo eksperymentalna. Zadaję sobie pytanie jaką część tego co mam do powiedzenia tak w ogóle chciałabym upublicznić. Moje wyobrażenie o tym co warto opublikować też się zmienia. Próbuję znaleźć wspólną przestrzeń pomiędzy tym co mam do powiedzenia w swoim najbliższym otoczeniu, a tym co chciałabym powiedzieć szerszej publiczności.
July 6, 2007 at 10:42 pm |
To ile w naszym życiu się dzieje chyba nie jest takie ważne. Ważniejsze i ciekawsze są nasze przemyślenia. I nawet jeżeli nasza interpretacja nie odpowiada oczekiwaniom odbiorcy, to na pewno daje mu ona dużo do myślenia.